Mensen die me kennen weten dat ik dol ben op leren, avontuur, mensen ontmoeten en schrijven. Op zondag 16 november vertrok ik naar Salerno in Italië om privéles Italiaans te volgen. En zoals altijd is elke dag weer een groot avontuur met nieuwe ervaringen, perspectieven en relaties met jezelf en anderen. De (privé) lessen die ik hier leer gaan zoveel verder dan enkel grammatica. Vandaag het verhaal over mijn docente Rachele (47).
Dag 2 van mijn taalcursus in Salerno en we bespreken mijn huiswerk. Lerares Rachele corrigeert mijn vervoegingen. Ik ben nog een echte beginner, maar ik weet zeker dat ik deze vraag nu net wel goed heb. En wat doe ik? Ik spreek de Didactisch Directrice van het taleninstituut tegen. Ik krijg meteen een flashback naar de jaren ‘90; ik zie mijzelf weer zitten op het atheneum tijdens de Nederlandse les. We bespreken een boek, samenvatting, gedicht… Ik denk na over de stof, reflecteer, analyseer en daag het perspectief van de lerares uit.
Net zoals nu, maar dan met vervoegingen van het werkwoord ‘tornare’ (terugkeren) en een simpele invuloefening. In plaats mij de klas uit te sturen, omdat ik dwars en vervelend ben, denkt Rachele (47) nog eens na, kijkt naar de beginnersoefening en zegt: “Je hebt gelijk, wat jij zegt kan ook.” Ze past direct de oefening aan. Haar reactie raakt me en ik antwoord: “Je wilt niet weten hoe vaak ik de klas of zelfs een bedrijf ben uitgestuurd, omdat ik een ander uitdagend perspectief had dan de mensen die boven mij stonden”.
Rachele glimlacht en zegt: “Geen zorgen, ik ben een ervaren lerares. La vita ha sempre un’altra prospettiva dietro l’angolo.” Oftewel, om de hoek is er altijd weer een nieuw perspectief. “En dat kan alleen als we openstaan voor de perspectieven van een ander. Zonder dat is verbinding onmogelijk, niet met anderen en niet met onszelf”, vervolgt ze.
Precies daarom ben ik hier, in Salerno aan de Amalfikust, om privélessen Italiaans in de ochtend te volgen en in de middag deel te nemen aan groepsexcurcies met mensen van allerlei verschillende achtergronden. Om mezelf weer beter te begrijpen, na een periode binnen een werkomgeving waarin ik me onbegrepen voelde. Om me opnieuw te verbinden met mensen met andere nationaliteiten en levensverhalen. Om me bij een gastgezin onder te dompelen in een totaal andere cultuur in een andere woonomgeving. Om zonder vrees kwetsbaar te kunnen zijn en te moeten rekenen op de ervaring en hulp van een ander. En om me te laten verrassen door het avontuur van leren, spelen, proberen en verbeteren.
Ik geniet van het proces. Van de cultuur, de gesprekken, de indrukken en al het bijzondere dat op mij afkomt. Het herinnert me aan iets essentieels dat we vaak uit het oog verliezen. Waar gaat (werk)leven werkelijk over?
Niet over status.
Niet over ego.
Niet over vrijmibo's of hippe borrel locaties.
En ook niet over salaris of applaus.
Het gaat over groei, verbinding en samenwerking.
In omgevingen waar je veilig bent, jezelf kunt zijn en waar nieuwsgierigheid zwaarder weegt dan verworven kennis of status ben je optimaal presteren en creatie, vrijheid en verbinding ervaren. Een omgeving waar verschillen geen obstakel vormen, maar een grondstof zijn voor creativiteit, innovatie en gezamenlijke vooruitgang. In relatie tot de ander leren we wie wij zelf zijn. En pas in een omgeving die veilig en inclusief is, komt het volle potentieel van mensen - en dus van organisaties - tot leven.
Deze ervaring na twee lesdagen bleek tekenend voor de rest van mijn reis. De school bood zo'n goede omgeving om te leren, jezelf uit te dagen en plezier het maken. Deze trip gaf een enorm vertrouwen en kracht om verder te leren en ontdekken en ook mijzelf thuis uit te dagen. Kort na thuiskomst vond ik een mooie nieuwe baan. Nog steeds volg ik online lessen met Rachele en ik ben zeker van plan om nog eens terug te keren.
Grazie, Rachele, per tutte le lezioni di vita che mi hai dato, oltre alla grammatica*.
*) Dank je wel voor alle levenslessen, niet alleen de taalkundige.
UITGELICHT
Ondanks dat Taormina gemiddeld 12 zonuren per dag heeft in juli, regende het pijpenstelen toen ik de deur uitstapte op weg naar Italiaanse taalschool Babilonia. Van tevoren was ik erg zenuwachtig geweest voor het moment dat ik bij de taalschool zou aankomen. Ik ken immers niemand, spreek erg beperkt Italiaans en ben nog nooit eerder alleen ergens op vakantie geweest.
Hallo ich heiße Tessa, dat was alles wat ik in het Duits kon vertellen voordat ik 3 weken naar Berlijn ging voor een cursus Duits op taalschool BWS.
Zaterdag 20 juli was het zover, alle koffers ingepakt, tot over drie weken gezegd tegen familie en vrienden en in de trein op naar Schiphol. Voor het eerst alleen op reis, voor het eerst alleen vliegen en voor het eerst naar Berlijn. Stiekem was ik toch wel een beetje zenuwachtig.
Moe maar voldaan. Zo kwam ik terug na twee weken taalcursus in Rouen. Het was intensief. Maar het was ook ontspannen om kennis te maken met gemotiveerde medestudenten van allerlei leeftijden en uit vele landen. En om het prachtige Rouen te verkennen.